koutavasτου Σπύρου Κουταβά

Εσχάτως, σε ορισμένες πλευρές της αριστεράς, έχει δημιουργηθεί η εντύπωση –δεν γνωρίζω γιατί-ότι από την όξυνση της πολιτικής μάχης μπορεί να προέλθει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Την αποτυχημένη πολιτική συνταγή που έχει κριθεί και ιστορικά ως αναποτελεσματική ακλουθούν τελευταία και ορισμένοι αυτοδιοικητικοί άρχοντες.

Στο δήμο Σερβίων Βελβεντού θαρρεί κανείς ότι η ηγετική ομάδα υπό τον δήμαρχο Β. Κωσταντόπουλο έχει ασπαστεί..

αυτήν την αναχρονιστική αντίληψη. Μ'έναν ξύλινο λόγο, άλλοτε γεμάτο υπονοούμενα και άλλοτε με έντονα ψήγματα ηγεμονισμού η αδιαφορίας, πιστεύουν οτι θα αποδιοργανώσουν τον χαλαρό υπογάστριο των Βελβεντινών αλλά δυστυχώς δυναμιτίζουν το ήδη τεταμένο κλίμα που υπάρχει στην τοπική κοινωνία, μετά τις εξελίξεις του Καλλικράτη. Τέτοια παραδείγματα, που είδαν το φώς της δημοσιότητας υπάρχουν πολλά.

Καχυποψία δίχως τέλος

Η άκομψη ιστορία με τον Ορειβατικό σύλλογο όπου του εζητήθη να ''απογαλακτιστεί'' από την ΜΚΟ που έχει συσταθεί, στην συνέχεια η αυθαίρετη δημοσιοποίηση από το δήμο της προσωπικής επιστολής της νεολαίας του Βελβεντού προς τον αντιδήμαρχο (Λαζαριώτης) όπου του ζητούσε να μην παραβρεθεί σε εκδηλώσεις της περιοχής. Επίσης γίνεται αντιληπτό, τουλάχιστον από τον πόλεμο ανακοινώσεων των προηγούμενων ημερών, ότι στο δήμο αποφάσισαν να απαντούν δημόσια στις επιστολές με αιτήματα η επισημάνσεις της ΜΚΟ. Ενώ οι Βελβετινοί τους έλεγαν γραπτώς ότι υπάρχει πρόβλημα με την χλωρίωση του νερού ο αρμόδιος αντιδήμαρχος μιλούσε δημοσίως για την διασπορά ανυπόστατων φημών απο ''αγνώστους''. Και οι δύο περιοχές μιλούν ελληνικά, αλλά φαίνεται οτι δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Και υπάρχουν πολιτικές ευθύνες των προσώπων που εμπλέκονται.

Πρώτον. Η ηγετική ομάδα του δήμου με πρώτο τον Β. Κωσταντόπουλο έκανε στροφή 180 μοιρών στην υπόθεση του Βελβεντού και από την προλογική συμπαράσταση στο δίκαιο αγώνα της τοπικής κοινωνίας έφτασαν στο δεν αναγνωρίζουμε τίποτα, παρά μόνο το εκλογικό αποτέλεσμα(στο βελβεντό απείχε το 90% του πληθυσμού) .

Δεύτερον. Ο δήμαρχος Β. Κωσταντόπουλος, ο αντιδήμαρχος Ν. Λαζαριώτης, φαίνεται ότι ενοχλούνται –δεν μπορούν ούτε να το κρύψουν –από την ανθεκτικότητα και τον συνεκτικό ιστό που μέχρι τώρα παρουσιάζει το Βελβεντό. Επίσης δεν λένε δημόσια μια καλή κουβέντα έστω και με δόσεις κριτικής, σε μια κοινωνία που επέλεξε έναν πραγματικά δύσκολο δρόμο για το μέλλον της. Το γεγονός αυτό δείχνει πολιτική μικροψυχία έως και μειονεξία, που δεν συναντάται στα αυτοδιοικητικά χρονικά.

Τρίτον. Ακόμη και η ανακοίνωση του υπουργού Αγροτικής ανάπτυξης Κ. Σκανδαλίδη για το πρότυπο αγρόκτημα ανάπτυξης του ροδάκινου με ευθύνη των συνεταιρισμών του Βελβεντού έχει προκαλέσει από αμηχανία έως και αντιδράσεις στην ηγεσία του δήμου. Γιατί στο νέο εγχείρημα που  θα υλοποιηθεί, προβλέπεται το αγρόκτημα των Σερβίων να παραχωρείται για το σκοπό αυτό στους συνεταιρισμούς. Είδατε πουθενά τον ''ειδικό'' περί της Ανάπτυξης της ΑΝΚΟ και αντιδήμαρχο Ν. Λαζαριώτη να λέει δημόσια έστω μια καλή κουβέντα για ένα τόσο σημαντικό εργαλείο που θα φέρει χρήματα, τεχνογνωσία αλλά και φήμη στην περιοχή ευθύνης του δήμου; Γιατί άραγε;

Οι συνεταιρισμοί φέρνουν χρήματα

Σε ένα καταχρεωμένο δήμο που η οικονομία του βασίζεται στην παροχή υπηρεσίας και το μικροεμπόριο των ορεινών χωριών που ενισχύουν την τοπική αγορά, στα μερικές δεκάδες φορτηγά που μεταφέρουν το λιγνίτη της ΛΑΡΚΟ και της ΜΕΤΕ ΑΕ, η υπόθεση του Βελβεντού είναι ένα δυνατό περιουσιακό στοιχείο, είναι η κασέλα με τις λίρες. Γιατί; Μόνο οι δύο συνεταιρισμοί στις καλές χρονιές τους, φέρνουν στην περιοχή περί τα 25 εκ € ετησίως. Πρόκειται για καθαρά χρήματα χωρίς ίχνος φοροδιαφυγής. Εάν υπολογίσει κανείς την υπόλοιπη οικονομική δραστηριότητα της περιοχής από τα ξενοδοχεία, τις μονάδες βιολογικών προϊόντων, τα σαλιγκάρια, τις μαρμελάδες και φυσικά τον ορεινό όγκο των Πιερίων που αποτελεί το θησαυροφυλάκιο του μέλλοντος, η οικονομική εικόνα του Βελβεντού είναι ελκυστική.

Εάν για την παρούσα δημοτική αρχή όλα τα παραπάνω είναι κίνητρο για μην αφήσουν την υπόθεση να πάει χαμένη, για να έχουν στο μέλλον έναν εύρωστο δήμο, για τους Βελβεντινούς είναι κάτι παραπάνω. Είναι το παρελθόν τους, είναι η καθημερινότητά τους, είναι η ζωή τους, είναι ο αέρας που αναπνέουν. Εστω και εάν ορισμένες πρωτοβουλίες τους έχουν χαρακτηριστικά υπερβολής.

Ως εκ τούτου, για τον αγέρα της δημιουργίας και της προκοπής οι κοινωνίες δεν δίστασαν ακόμη και με κόστος να επιμείνουν μέχρι τέλους, την δικαίωση τους. Ας μην δείξουν πολιτική αμετροέπεια οι θεσμικά ισχυροί, οι αιρετοί.