Επικοινωνία

Μπορείτε να στείλετε το κείμενο σας στο info@vetonews.gr & veto910@otenet.gr. Τηλ. 6947323650

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΑΝΝΙΤΑ ΛΟΥΔΑΡΟΥ

ΑΝΝΙΤΑ ΛΟΥΔΑΡΟΥ

Είμαι ψυχοθεραπεύτρια ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης μέλος του μη κερδοσκοπικού οργανισμού της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής θεραπείας (μέλος του European Federation of Psychoanalytic Psychotherapy), όπου και εκπαιδεύτηκα παρακολουθώντας τον 7αετή κύκλο σπουδών της. Εργάζομαι ιδιωτικά σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο.

Τελευταίες σπουδές Ψυχολογία UK OPEN UNIVERSITY Msc ( πριν απ΄αυτό και επειδή η ζωή κάνει τους κύκλους της, πτυχίο Γεωλογίας Πανεπιστήμιο Πατρών, Msc Cass University Λονδίνο ) Λάτρης του γράφειν, του σκέπτεσθαι και της ζωής, της εξερεύνησης της ανθρώπινης ψυχής, του πως και του γιατί, της έντιμης και μάχιμης δημοσογραφίας, του θεάτρου,του κινηματογράφου, της ποίησης, και οποιουδήποτε άλλου μέσου που διατηρεί τον έρωτα με την ζωή. Πολλά κείμενα μου έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα ηλεκτρονικά site (aixmi.gr, vetonews.gr, protagon, maga.gr ).

Με χαρά διατηρώ την προσωπική μου σελίδα εδώ και δύο χρόνια στην διεύθυνση http:// ann-lou. blogspot.com και ονειρεύομαι πως κάποτε θα σταθώ ικανή και τυχερή να γράψω ένα βιβλίο.

Το ιστολόγιο της Αννίτας Λουδάρου http://ann-lou.blogspot.gr/

URL Ιστότοπου: http://ann-lou.blogspot.gr/
Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013 01:26

Άνοιξα μανταρίνι!

της Αννίτας Λουδάρου

Έχω πια βάσιμες υποψίες ότι τα παπούτσια μας όταν κοιμόμαστε παίρνουν ζωή, βγαίνουν από το σπίτι και αρχίζουν τις βόλτες εν αγνοία μας. Ίσως επιχειρούν να πάνε εκεί που εμείς δεν πάμε. Να ακολουθήσουν τ΄όνειρα μας με λίγη παραπανίσια συνέπεια.

Αλλοιώς δεν εξηγείται πως κατα καιρούς βλέπω στο δρόμο σε άσχετα σημεία, ζευγάρια παπουτσιών αφημένα σαν να περιμένουν κάτι η κάποιον. Δεν είναι ούτε πεταμένα, ούτε παλιά. Είναι τα περισσότερα σε αρκετά καλή κατάσταση, έχω δει ακόμα και καινούργια. Ίσως να είναι παπούτσια που αγοράστηκαν με ελπίδα, μπερδεύτηκαν με τα χρόνια σε άγονες γραμμές και ξαστόχησαν.

Θυμάμαι ένα ανοιξιάτικο βράδυ που σκόνταψα σ΄ένα ζευγάρι αθλητικά  έξω από το κολυμβητήριο του Πανελληνίου . Αλλά και την περασμένη Κυριακή τριγυρνώντας το πρωί έπεσα πάνω,σ΄ένα ζευγάρι, ξενυχτισμένες, γυναικείες μαύρες γόβες. Ήταν αφημένες η μια δίπλα στην άλλη , λες και περίμεναν δύο γυναικεία πόδια να τους δώσουν ζωή ή σαν να βαρέθηκαν την προηγούμενη ζωή τους και αποφάσισαν να κάνουν νέα αρχή.

Την πρώτη φορά που είδα τα μοναχικά παπούτσια , μου φάνηκε παράξενο. Πλέον με διασκεδάζει και περιμένω να δω που θα συνατήσω το επόμενο ζευγάρι παπουτσιών. Κάτι απροσδιόριστο μου θυμίζουν με την σιωπή τους. Ίσως γιατί μαζί τους ξεκινάμε να πάμε σε απάτητες διαδρομές. Από τα βρώμικα πεζοδρόμια της πόλης, ως τα ασβεστωμένα σκαλάκια των νησιών. Μαζί τους στεκόμαστε μπροστά σε ακίνητες ανθρώπινες  φιγούρες στο Θησείο, σε μουσικούς ξεκούρδιστους. Πατάμε φύλλα φθινοπωρινά, μαζεύουμε αδέσποτα χαρτιά , κλωτσάμε τα χαλίκια. Είναι παπούτσια που κάποια στιγμή στην ζωή μας, όταν τα φορούσαμε  ή περνούσαμε τα κορδόνια τους από τις μεταλλικές ανυπόμονες τρύπες τους, ήταν  σαν να τα ρωτούσαμε  '' στις όχθες ποιου παραμυθιού θα με βγάλετε απόψε;  Ένα ελαφρύ τρίξιμο στο ξύλινο πάτωμα είναι η μόνη απάντηση που εγώ τουλάχιστον  έπαιρνα.

Το καλοκαίρι αυτό μου φαίνεται διαφορετικό. Σαν κάποιος να πέρασε και να του φόρεσε τα ρούχα του Σεπτέμβρη. Βλέπεις το φθινόπωρο  είναι πάντα καλύτερο άλλοθι κι ας αρχίζουν να μικραίνουν οι μέρες. Τα καλοκαίρια τα παπούτσια ανυπομονούν πιο πολύ για βόλτες, σε μέρη που θα ήθελες να είσαι. Είναι και που η πραγματικότητα ώρες ώρες γίνεται αβάσταχτη. Όμως για δες. Προχθές ακόμα μαζευτήκαμε με τους φίλους. Από αυτή την κατηγορία των φίλων που θέλεις να τους φωνάξεις, αντί για εκείνο το ''Μην ενοχλείτε'' που μπαίνει έξω από τις πόρτες των ξενοδοχείων, ''ενοχλείτε!''

Φιλίες που δυναμώσανε με αυτή την περιβόητη αβάσταχτη πραγματικότητα και δώσανε υπόσταση στο ψωμί κι αλάτι φάγαμε μαζί.  Συναντηθήκαμε για να γιορτάσουμε το πλησίασμα ενός απ΄όλους μας στην μέση κάποιας δεκαετίας. Το μόνο που θέλω να πω είναι,  πως είμαι εδώ που θέλω να ΄μαι : στην πόλη που αγαπώ, με τους φίλους και γενικά με τους ανθρώπους που αγαπώ. Με αυτούς που με κάνανε να πιστέψω  πως ό,τι υπήρξε μια φορά, δεν γίνεται να πάψει να υπάρχει. Όπως εκείνο το '' άνοιξα, μανταρίνι'' που παίζαμε παιδιά και χόρταινε αέρα η ψυχή μας, γιατί ξυπνάγαμε από την δύναμη των αναμνήσεων κι ας ήταν η στιγμή που μόλις τις φτιάχναμε. Υπάρχουν φωτογαρφίες από την παιδική μας ηλικία, που μας βλεπεις να ξυπνάμε μέσα στην ίδια την φωτογραφία . Ξυπνούσαμε την ίδια ώρα που μαζεύαμε αναμνήσεις.

Με την σκέψη και μόνο  ( και κάθε σκέψη φέρνει πράξη)  ανοίγεις δρόμους που περιμένουν ένα ζευγάρι παπούτσια να τους διαβούν . Με αυτόνομη σκέψη.

Φαντάζομαι με όλα αυτά πως και τα δικά μου παπούτσια το σκάνε τα βράδια. Και αφού  το σκάνε  άραγε που πάνε; Ίσως εδώ  που θέλω να είμαι.

Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013 14:07

Πάμε να κυνηγήσουμε λιβελούλες;

 της Αννίτας Λουδαρου

Δούλεψε, υπολόγισε, διεκπαιρέωσε. Πριν το καταλάβεις θα έρθει πάλι η νύχτα. Θα κοιμήθείς. Πριν κοιμηθείς πήγαινε  κάτω και τα σκουπίδια.
Στο ενδιάμεσο, θα σου επαναλαμβάνουν πως βρίσκεσαι σε μια εποχή με εμμονή στην ατομικότητα και στην αυτοέκφραση...

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013 20:46

Σκλάβος σου για πάντα

της Αννίτας Λουδάρου

Τα καλοκαίρια, τις Παρασκευές τα βράδια, γίνονται πολύ συχνά γάμοι. Παρασκευή βράδυ λοιπόν, ένας γάμος.
Ανάμεσα στα άτεχνα και αγχωμένα βήματα..

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013 10:31

Ένας ανώνυμος, ένας ακόμα

της Αννίτας Λουδάρου

Δεν με ξέρει κανείς. Δεν μου συμπαραστάθηκε ποτέ κανένας επώνυμος. Δεν φτιάχτηκαν για μένα στιχάκια με ομοιοκαταληξία. Δεν μου σφίξανε αδερφικά το χέρι , δεν με χτύπησαν στον ώμο με νόημα. Δεν πέσανε πάνω μου τα φώτα της δημοσιότητας,

της Αννίτας Λουδάρου

Κάθε έργο μας , κάθε ανθρώπινη δημιουργία περιέχει αθέατες και δυσάρεστες αλήθειες. Αυτά που με απλοικότητα ονομάζουμε ''λάθη΄΄. Απροσεξίες, αστοχίες, σημεία που μπορούν να διορθωθούν. Διαφορετικά δεν θα ήταν ανθρώπινο έργο.

 της Αννίτας Λουδαρου

''Τα Ματ πηγαίνουν να κλείσουν τους πομπούς της ΕΡΤ, τα Ματ πηγαίνουν να κλείσουν τους πομπούς της ΕΡΤ''. Στον επόμενο τόνο βρίσκεσαι απέναντι σε μια μαύρη παγωμένη εικόνα.
Πως νιώθεις;

Παρασκευή, 07 Ιουνίου 2013 09:07

Μια τίμια ανθρώπινη συναλλαγή

της Αννιτας Λουδαρου

Μπερδεύομαι.Δεν καταλαβαίνω.Ακούω τα νέα.Ο κόσμος κλυδωνίζεται επικίνδυνα. Πάει και έρχεται. Άλλοι λένε ο κόσμος αλλάζει και κάνει θόρυβο.

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013 07:46

Τι είναι η δουλειά για μας;

της Αννίτας Λουδάρου

Στο συρτάρι κρύβω καμιά φορά απορίες. Να μια μεγάλη :''Είναι η δουλειά μας η αληθινή ζωή μας; ''Τι ακριβώς είναι η δουλειά για μας; Ομολογώ πως δεν  έχω καταλάβει απολύτως ακόμα.  Ίσως είναι κάτι που άμα το έχεις ίσως και να πρέπει να κάνεις ...

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013 21:00

Περί δυσλεξίας

της Αννιτας Λουδάρου

Η δυσλεκτική λειτουργία είναι ένα χαρακτηριστικό που εντοπίζεται στην παιδική ηλικία και συνοδεύει το άτομο σε όλη του την ζωή. Δεν είναι κάτι που εξαλείφεται . Αυτό που μπορούμε να πετύχουμε, είναι το παιδί-έφηβος ή ενήλικας να μάθει να χειρίζεται μόνο του όσο γίνεται ...

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013 10:14

Αντίδοτο

 της Αννίτας Λουδάρου

Είναι κάποιοι άνθρωποι -σημαδούρες. Λίγοι πολύ λίγοι. Άνθρωποι ανεπίκαιροι, αθέατοι. Πολλές φορές παρεξηγημένοι. Λες και έχουν ξεμείνει - εν μέσω επικαιρότητας -  να δείχνουν το σημείο σ΄όσους κανένα σημείο δεν ψάχνουν.