ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Οι συγγενείς έξω δεν μιλούσανε. Αγχωμένοι και προβληματισμένοι για την εξέλιξη και την πορεία του πονεμένου συγγενή δεν κατάλαβαν τίποτα. Μείνανε σιωπηλοί μέχρι που ήρθε ο τρίτος ασθενής με την συνοδεία του. Αυτοί μεγαλόφωνα μαρτυρήσανε ότι είναι οι τυχεροί. Φανερά ικανοποιημένοι καμαρώνανε ότι είναι οι τυχεροί που βρήκαν έναν τέτοιο άγιο άνθρωπο. Δηλώσανε ότι θα τους χειρουργήσει ο καθηγητής. Ο ίδιος με τους άλλους.

Παραξενεμένοι αναρωτήθηκαν πως είναι δυνατόν τέτοιο θαύμα. Η απορία τους λύθηκε όταν κάποιος συγγενής του τρίτου περιστατικού δήλωσε βαθμό γνωριμίας, άγνωστης φύσης, με τον καθηγητή  και τον καλέσανε στην πόρτα για να τον ρωτήσει για τον ασθενή του. Τον είδαν στα πράσινα αλλά δεν ξέρανε ότι η στολή δεν ήταν αποστειρωμένη ποδιά χειρουργείου και ότι παρακολουθεί από έξω και δίνει. .οδηγίες.

Είναι πρόκληση και μάλλον κρύβει ευσεβείς λόγους ο προγραμματισμός τριών επεμβάσεων, στον ίδιο χώρο και χρόνο και με τον ίδιο συντελεστή  αλλά ….δεν πρέπει να είσαι ο Ηρακλής Πουαρό για να καταλάβεις ότι τρία  ίσων καμία. Πόση ματαιοδοξία κρύβει αυτή η κίνηση;

Κήρυκας ποιας δεοντολογίας και ηθικής; Έδωσε την τελευταία πινελιά σε επεμβάσεις που κάνανε άλλοι στο όνομά του. Αυτός είναι έμπειρος, έχει δει πολλά αλλά δεν παραδέχεται, δημοσίως, ότι κουράστηκε. Βάζει σωστή διάγνωση αλλά δεν είναι πλέον ικανός για να κάνει τα χειρουργεία. Αφήνει τους μικρούς που τους έχει στο πόδι του ή στο χέρι του να …χειρουργήσουνε.