Του Θάνου Βαλαή

Η «Μεγάλη Ύφεση» (“Great Recession” όπως έχει περιγραφεί η χρηματοικονομική κρίση του 2007) οδήγησε σε αύξηση των επιπέδων του δημόσιου χρέους πολλών χωρών,ανάμεσα τους βέβαια και η Ελλάδα. Σε αυτό το σημείο πρέπει να επισημάνουμε και το άκρον άωτον του κυνισμού: το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα διασώθηκε με χρήματα των κυβερνήσεων, δηλαδή με την αύξηση του χρέους και των ελλειμμάτων των κρατών, αλλά το ίδιο εγκαλεί και τιμωρεί τώρα τις χώρες επειδή αυξήσαν αναγκαία για την αντιμετώπιση της κρίσης,που το ίδιο το χρηματοπιστωτικό σύστημα δημιούργησε, το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα τους.

Ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που σαν γεννησιουργός αιτία της οικονομικής κρίσης που αντί να τιμωρηθεί,καταδικάζει κυβερνήσεις και ωθεί με μαθηματική ακρίβεια χώρες είτε σε πτώχευση είτε σε αναδιάρθωση χρεών με ότι αυτό συνεπάγεται.

Αναλύοντας την αναδιάρθρωση χρεών και τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει σε διεθνή επίπεδο καταλήγουμε στο εξής ερώτημα:

Είναι η αναδιάρθρωση επιλογή ή είναι απλά μια αναπόφευκτη συνέπεια λανθασμένων δημοσιονομικών αποφάσεων των εκάστοτε κυβερνήσεων κατά το παρελθόν;